Hoe we Kroatie binnen kwamen
Periode: 24-10-2011
Van Ujmohacs naar Batina
Zoals jullie misschien inmiddels weten volgen we de Donau zo ver mogelijk richting Istanbul. De Donau route brengt ons voornamelijk over de dijken die langs de Donau lopen. Deze 'fietspaden' zijn nauwelijks verhard, ze bestaan voornamelijk uit gras, zand, grind, kiezels of losliggende keien. Van onze host in Budapest hadden we een kaart gekregen net tot aan de grens van Kroatië en Servië. De kaart liet onvoldoende zien van het laatste gedeelte tot aan onze bestemming Batina. Omdat dit dorpje vlak over de grens lag van Hongarije en aan de Donau gingen we er vanuit dat dit wel goed zou komen en hadden we verder geen open street map of iets dergelijks geupload. We zijn inmiddels toch ontzettende ervaren wereldfietsers en kaarten zijn voor groentjes.
Vlak voor de grens van Kroatië kwamen we een bord tegen met een omleiding van de Donau route, de reden van deze omleiding was onduidelijk want in het Hongaars. Op de kaart zagen we dat we gewoon de dijk konden volgen naar Batina, die route leek ons een stuk sneller en we waren al een beetje laat. Dus wij besloten de omleiding te negeren. De dijk werd weer een stukje onverhard en leidde naar wat er uit zag als een verlaten grens overgang.
Omdat we tot op heden nog geen grensovergang zijn tegengekomen met controles leek ons dit allemaal normaal. We hebben foto's gemaakt van de verlate en enigszins angstaanjagende plek. We hebben geprobeerd ons ritueel van stickers plakken uit te voeren maar in plaats daarvan ruzie gemaakt over waar en hoe de Hongarije sticker op mijn fiets moest komen en hebben vervolgens onze weg vervolgd over de dijk. Dit keer met 5 meter tussen ons in zodat we ruimte hadden om te mokken. Na 15 minuten fietsen hebben we het goed gemaakt met kusjes en knuffels en de sticker alsnog geplakt. Nu waren we er klaar voor, Batina here we comme. Na 15 kilometer hield de dijk op en waren we een beetje verdwaald. Met alle afleidingen onderweg begon het inmiddels ook al een beetje te schemeren. We wisten dat we een brug over moesten omdat Batina aan de andere kant van de Donau ligt dan de kant waar wij fietsten. We konden het dorpje zien liggen omdat Vinko ons had verteld dat we het grote monument in de gaten moesten houden maar konden geen brug vinden. Uiteindelijk na wat vragen bij locals werden we in de juiste richting gestuurd. Eindelijk bij de brug aangekomen zagen we tot onze verbazing grenscontrole. Er ging nog geen lampje branden. We haalde onze paspoorten voor het eerst te voorschijn en overhandigden deze met een big smile aan de Kroatische douane beambte. We waren opgewonden, het zou onze eerste stempel worden, WHOEHAA.
De beambte bekeek onze paspoorten, niet alleen de foto's maar alle pagina's. En nog een keer alle pagina's. Hij keek een beetje verward of geïrriteerd en vroeg ons: 'Where did jou enter Serbia'?. Mijn gedachten gingen razendsnel, Serbia, Serbia????? We zijn toch in Kroatië???? Uhhh…. niets laten merken. Ik pakte snel onze kaart en liet hem zien hoe we gefietst waren. Allemaal verwarde gezichten, 'No good, No good. Please wait here'. Ik zag ook wel iets geamuseerden in zijn gezicht, hij hield met een schuin nieuwsgierig oog Danny's fiets in de gaten. Hij verdween met onze paspoorten een gebouwtje in. Danny en ik hadden gelukkig daardoor even de tijd ons te herpakken. Even samenvatten: we zijn dus niet de grens van Kroatië maar van Servië over gefietst op die gekke verlaten plek en nu waren we op de grens overgang naar Kroatië. Dit was dus geen Kroatische douane beambte maar een Servische. We zijn Servië illegaal binnengekomen zonder dat we wisten dat het Servië was…. Ja, dit krijg je met kaarten die eigenlijk iets te vroeg ophouden. De man kwam weer naar buiten vergezeld door wat ons zijn baas leek. Veel gebaren, wijzen op onze kaart, nee schudden, stemverheffing in het servisch. Ik geloof dat ze ons probeerde te vertellen dat we een stempel hadden moeten krijgen bij binnenkomst. 'Maar er was niemand en er stonden geen borden', probeerde wij hem uit te leggen. Dat maakte niet uit, NO GOOD. Ik zag ons al de nacht doorbrengen in een cel op het Servische grenskantoor.
Vreemd genoeg mochten we na dat alles wel gewoon door. Blijkbaar wilde hij ons gewoon een preek geven. Niet dat wij die preek begrepen maar toch, je kan het maar gezegd hebben Ik wilde zo snel mogelijk weg voor ze zich konden bedenken en verwachten nog half dat ze achter ons aan zouden komen. Nog even heel snel gestopt op de brug over de Donau die het niemandsland tussen Servië en Kroatië vormt om een foto te maken van de mijlpaal. Toch 2 landgrenzen in twee uur overgegaan. Aan de andere kant kregen we wel een stempel van een Kroatische douane beambte. HA!
Na nog een uur zoeken, met telefonische instructies van Vinko, met het beklimmen van een berg voor het eerst in weken, bereikte we in het donker Vinko's huis waar we warm werden onthaald. Ik heb het niet kunnen zien maar ik denk dat het hier heel mooi is.
Tot het volgende avontuur,
D&K
Fokto - Batina
Via: Faisz, Baja, Ujmohacs
Nadat we op verschillende plekken langer hadden gestaan wilde we van Fokto in een dag naar Baja fietsen zodat we daar op zoek konden gaan naar een wasserette en een plek om onze elektronica op te laden. Inmiddels na 9 dagen is alles leeg en alles vies (althans van mij, Danny loopt al 9 dagen in hetzelfde op zijn onderbroeken na….). Zoals ik al zei worden we wel overal beter in maar echt snel gaat het allemaal nog niet. Kortom we hadden al snel door dat Baja in een dag niet meer ging lukken. Het waaide hard en op zand fietsen viel ons zwaar. Toen we even in het zinnetje stonden te genieten van een stukje chocola zagen we in de verte op de dijk fietsers aankomen. WIJ: Zijn dat nou wereldfietsers? Vanaf een afstand is het moeilijk oordelen of iemand met ortlieb tassen fietst of gewoon bepakt met maïs of iets dergelijks. En ja hoor, toen het drietal dichterbij kwam zagen we duidelijk dat het ging om wereldfietsers, twee tassen voor, twee tassen achter en nog wat tassen bovenop. Het bleken twee duisters te zijn, Andreas en Carolien op weg naar Istanbul en een schot, Gary op weg naar overal en nergens. Zij hadden elkaar de dag ervoor ontmoet toen Gary besloot zijn tentje naast die van hun te zetten in het wild. Danny en ik zijn de hele weg nog geen fietsers tegen gekomen en hebben meerdere malen uitgesproken dat wij duidelijk de enige twee gekken zijn die dit doen in dit jaargetijde. Niet dus! er zijn nog meer gekken. We hebben even staan praten en besloten toen een plekje te zoeken om te lunchen en verder te praten. We vonden het echt super leuk om mensen tegen te komen! We hebben in het zonnetje geluncht en al snel werd er besloten dat we met elkaar een slaapplekje zouden zoeken.
Die avond stonden er 5 tenten naast elkaar aan de oever van de Donau.
Leuke, mooie verschillende verhalen, samen gekookt met alle restjes uit onze rack packs. Je reist allemaal per fiets maar er zijn heel veel verschillende manieren van reizen per fiets. Dat is het mooie van het ontmoeten van andere fietsers. Het bevestigd dat het niet uitmaakt hoe je het doet, het gaat er om dat je het doet! Van op reis zonder einddatum en opstaan wanneer je wil zoals wij. Relaxed maar met een einddatum en geboekte vlucht terug naar huis zoals Carolien en Andreas. Of zoals Gary in zijn eentje fietsen voor een goed doel en afhankelijk zijn van de vriendelijkheid van mensen. En dan Peter en Paddy die fietsen voor het Ierse kanker fonds en zo snel mogelijk de kilometers naar Constanta willen afleggen, ze staan elke dag om 7 uur op en fietsen zo'n 100-120 km per dag. Zoals je ziet, er zijn verschillende wegen naar Istanbul. En er zijn verschillende redenen, motivaties en doelen om per fiets de wereld te bereizen.
Gary opperde de dag erna dat we allemaal richting Belgrado gaan dus we net zo goed met elkaar kunnen opfietsen (op de Ieren na dan want die hebben een door ons ongeëvenaard tempo). Zo gezegd zo gedaan, gezamenlijk vertrekken we naar Baja.
In Baja vonden we een camping voor 4 euro per nacht per persoon. Omdat alle campingfaciliteiten al gesloten waren bood de eigenaar ons een kamer aan voor dezelfde prijs, daar zeg je geen nee tegen. Een bed! een douche! Heerlijk. En voor ons de mogelijkheid om de apparaten op te laden, de kleding te wassen, blog bij te werken etc.
Het is nu 7 uur 's ochtends en ik zit in in Baja op onze kamer in het pensioen met een kopje thee en lekkere koekjes te schrijven. Het is fijn om zo weer even op te laden en nu ook echt een warme douche te hebben (niet semi warm en slechts drie minuten…), in een bed te slapen en gewoon weer even de tijd te hebben. Er is niet veel te zien in Baja dus ik kan ook echt lekker lantefanteren. beetje relaxen, beetje internetten, beetje lezen, beetje schrijven, eten koffie drinken, biertje drinken, beetje kletsen.
Uiteindelijk hebben we besloten (deels noodgedwongen door praktische zaken) nog twee nachten extra te blijven , voor die prijs moet je daar niet te lang over tobben. Danny en ik zijn op pad gegaan om een wasserette te vinden. Geen gemakkelijke taak gezien het feit dat dit concept totaal vreemd is voor Hongaren. Uiteindelijk na heel Baja te hebben afgestruind zijn we naar een hotel gegaan. De dame van de huishouding wilde onze was wel doen maar met de restrictie dat we het de dag erna pas konden ophalen en dat het niet gedroogd zou zijn want ze had niet de beschikking over een droger (vandaar dus nog een 2 nachten in Baja). Wat het ons zou kosten? Ze liep weg en maakte een gebaar van het is wel goed.
De volgende dag zijn we met een doos chocolaatjes en wat Hongaarse forinten naar het hotel gegaan. een beetje gespannen over hoe onze kleding er aan toe zou zijn en of we het überhaupt nog wel zouden terugkrijgen. Maar de dame kwam ons halen en bracht ons naar een kamer wat vroeger een badkamer was geweest van een hotelkamer. Daar hng onze was aan de waslijn te drogen. We hebben alles ingeladen en toen we haar het geld en de chocolaatjes gaven was ze als een kind zo blij en kregen we een knuffel en drie hele grote kussen. Het is moeilijk te omschrijven hoe haar gezicht er uit zag en hoe geroerd ze was met dit gebaar. En wij door haar reactie.
De dag erna vertrekken we richting de grens en brengen nog een nacht samen door in de buurt van Mohacs. De volgende dag gaan de drie anderen verder en blijven wij een dagje op dezelfde kampeerplek staan.
Het is ontzettend leuk om mensen tegen te komen en een tijdje met ze op te trekken. Omdat wij tot op heden nog geen andere fietser hadden gezien waren we zelfs een beetje door het dolle heen. Toch ervaren we na een tijdje dat het lastig is om je ineens in een groep te bewegen als je het al zo'n tijd alleen met z'n tweeën hebt gedaan. En iedereen heeft zijn eigen manier om dingen te doen en dat is niet altijd jou manier. Ook kan het zijn dat de verschillende reisdoelen niet altijd matchen. Wij hadden het idee dat onze fietsvrienden toch meer op vakantie waren dan wij. en zoals eerder gezegd reizen is anders dan vakantie. Het waren super lieve en aardige mensen en het was leuk om verhalen uit te wisselen, biertjes te drinken en samen te koken. Je ontmoet elkaar, gaat een tijdje samen op. Wat ons betreft moet het mogelijk zijn om samen te reizen of te fietsen maar tegelijkertijd toch je eigen weg gaan. Dat is nog moeilijk in de praktijk te brengen.
Andreas, Carolien, Gary, Paddy en Peter, we wensen jullie het beste en bedankt dat we een tijdje naast jullie mochten fietsen. Nu is het tijd dat onze wegen scheiden maar wie weet waar we elkaar weer treffen.
Onze weg vervolgd zich op maandag naar Batina, Kroatië, waar ons een warm shower wacht.
Keep u posted,
D&K
Dagen onderweg: 67
Kilometers gefietst: (volgt nog)
Budapest - Fokto
Periode: 10-10-2011 tot 19-10-2011
Via: Lórév, Tass, Harta, Géderlak, Fokto
Ik heb weinig de tijd gehad (of genomen) om het schrijven bij te houden. Dat betekend dat er even wat minder structuur in zit en dat ik niet alles meer kan reproduceren. Maar ach, het gaat om het verhaal niet om het boek!
Had ik al verteld dat we de dag dat we in Budapest aankwamen 84 kilometer gefietst hebben? Een record geloof ik. En had ik al verteld dat we voor we in Budapest aankwamen 10 dagen niet gedouched hadden? Nog een een record. Ik had geen patat haar maar frituur haar…, uhhhgh. En had ik al verteld dat ik toch weer gezwicht ben en een boek heb gekocht om te lezen? Omdat de avonden en ochtenden dat Danny al of nog lekker naast me ligt te snurken toch een beetje saai zijn, dat is me de ruimte en het gewicht van een boek wel waard? Nou zijn Engelstalige boeken niet zo makkelijk te vinden in Hongarije, zelfs niet in Budapest. Uiteindelijk bij de 5e boekenwinkel vonden we een zeer uitgebreide sectie Engelstalige boeken. Ik stond al te neuzen bij de hele serie Agatha Christie toen Danny er het boek The Shadow of thé Wind uitviste (Nederlandse titel: De schaduw van de wind). Bij Evi en Povi in het appartement heb ik heerlijk een hele dag gelezen en ik kon natuurlijk het boek niet meer wegleggen. Dat is het nadeel van lezen (voor mijn omgeving althans) uiteindelijk wil ik dan liever lezen dan fietsen :-)
Afijn, maandag ochtend nadat we door Povi zijn afgezet op de Donau route en we nog even zijn wakker geworden bij Mc Donalds zijn we vanuit Budapest verder langs de Donau gefietst. We zijn vroeg gestopt (ik wilde graag lezen :-) en hebben een kampeerplekje gevonden in de buurt van het plaatstje Lórév. Het kampeerplekje was achter een kerk dat stond op een verlaten veld. Dit veldbed in goede tijden vermoedelijk tevens dienst als voetbalveld gezien de doelpalen. Het was een beetje een spookachtige plek. Het had me niets verbaasd als we 's nachts ineens kaarslicht hadden zien branden in die kerk, of gezang hadden gehoord. De setting paste perfect bij de sfeer van mijn boek en ik wilde zo snel mogelijk naar bed om te lezen. Maar er moest natuurlijk uitgebreid gekookt worden en tijdens het koken wordt er niet gelezen want dat is niet gezellig. Dus we hebben lekker gekookt. Als ik zeg WE hebben lekker gekookt dan betekend dat meestal Danny (dus dan kan ik makkelijk ondertussen lezen zou je denken, maar nee). Ik assisteer, geef de paprika's en tomaten aan, snij uien etc. Hongarije is bekend om zijn paprika's. Niet de paprika's zoals wij die kennen maar hele scherpe paprika's die ook heel verwarrend paprika worden genoemd. We hebben gewoon boodschappen gedaan en paprika gekocht. Nadat Danny de paprika had gesneden had hij onze zit matjes opgeblazen, geplast en in zijn ogen gewreven. Toen zij hij: 'uhhh… mn ogen prikken een beetje..' (je kan zelf invullen wat er nog meer prikte :-). Laten we zeggen dat de pasta saus smaakte alsof we en potje sambal hadden toegevoegd. Ook leuk, als ik de dagen erna onze zit matjes ging opblazen ik nog steeds last had van de scherpe paprika. Na dat avontuur lekker vroeg ons bedje in, Danny snurken, ik lezen. 's Nachts geen gezang of kaarslicht maar gewoon een rustig stil nachtje.
(Twee dagen later had ik mijn boek uit… Als een boek je zo grijpt dan is het altijd afscheid nemen als het uit is… en nu weer vervelen als Danny ligt te snurken. Op zoek naar vervanging dus)
De volgende dagen hebben we rustig langs de Donau gefietst en de kaart gevolgd die Povi voor ons had uitgeprint. Boodschappen doen was elke dag weer een happening. Veel kleine dorpswinkeltjes met bijna geen keus. Vooral groente en fruit is lastig, overal tomaten, aardappels, uien en witte wortels maar dat is het wel zo'n beetje. We proberen heel erg op de prijzen te letten en ook daar zit echt geen logica in. Sommige producten zijn in het ene dorp spot goedkoop en in het andere dorp belachelijk duur. Ook natuurlijk in elk dorp Nutella prijs vergelijken (meestal zo rond de drie euro per 400 gr pot). Ja ook dat heb ik nog niet verteld, geen Nutella meer voor Danny heeft ongeveer 4 uur geduurd en toen is hij alweer gezicht voor een pot. Nu denkt hij erover om Nutella aan te schrijven om te vragen om sponsorschap want het is overal te koop en er gaan zo'n 2 potten per week doorheen (ohhhhh echt errugh). Er zijn hier echt supermarkten die gewoon maar een pot hebben staan. Wij denken dat de mensen hier een keer per jaar voor speciale gelegenheden Nutella kopen en dat ze daarom altijd een pot hebben staan. Maar ja, het zou ook zo maar kunnen dat het zo veel gekocht wordt dat er gewoon nog maar een pot in het schap staat.
Donderdag 13-20-2011 kwamen we in Ordas in een super mooi dorpswinkeltje. Leuk hoe enthousiast je kan worden van een winkel na een paar weken van geen keus. Ze hadden veel mooi vers vlees liggen, een vitrine vol gebakjes, lekker brood en heel veel groente en fruit. Ze hadden zelf koffie, cappuccino en latte to go! En we hadden trek. Geen goede combinatie. We zijn helemaal los gegaan om daarna een dorp verder een slaaplek te zoeken en onze buikjes rins te eten. Voorbij Géderlak aan de Donau was een ontzettend mooi natuurgebied waar we onze tent hebben opgezet. De volgende ochtend besloten we een paar dagen op deze plek te blijven. Er was genoeg te zien aan wild, grote vogels, herten, hazen, konijnen en het was redelijk lekker weer. Mijn ogen waren nog steeds niet hersteld en we vermoeden dat het toch iets met mijn weerstand te maken heeft, dus rustig aan is het motto!
Mijlpaal: vrijdag 14-10-2011 eerste nachtvorst! brrrrrr
Mijlpaal: vrijdag 14-10-2011 eerste kampvuurtje
Zaterdag moesten we natuurlijk boodschappen doen voor zondag. Dus we hebben voor het eerst onze tent en spullen achtergelaten en zijn samen op pad gegaan om inkopen te doen. SPANNEND! Blijkt er na 12 uur op zaterdag al niets meer open te zijn in de kleine dorpjes. Dus moesten we met de pond over de Donau naar Paks in de hoop daar een grotere supermarkt te vinden. De pond eigenaar sprak goed Duits en had de hele wereld gezien dus het was leuk om een praatje te maken. Hij wist ons bovendien te vertellen dat we in Paks konden kiezen uit Tesco, Lidl, Penny Markt, Spar en Coop. Top!
We hebben dus luxe boodschappen gedaan bij Tesco en ingeslagen voor 2 dagen. Boodschappen doen kost dan wel ongeveer 2 uur want we zijn van die enorme grote supermarkten niet meer gewend en dan heb je zoooooo veel keus. Terug bij de pond was deze net weg en, zo begrepen we van een tandeloze man die een beetje Duits sprak, moesten we een uur wachten. We kwamen aan de praat met de man die vergezeld werd door twee jonge gasten waarvan er een Danny zijn fiets stond te bekijken. Ik vroeg hem of hij de fiets wilde proberen en dat wilde hij wel. (dit allemaal met ene paar woorden Duits engels en een hoop handen en voeten werk). Dus hij op die fiets, Danny erachteraan. Hij vond 't prachtig. En lachend en zwaaiend vertrokken ze. Na een paar minuten kwam de man terug en probeerde ons duidelijk te maken dat ze ons wel naar de overkant konden brengen in een klein bootje zodat we niet op de pond hoefde te wachten. Danny had al ja gezegd voor ik kon denken. Ik zag dat bootje en werd een beetje nerveus. Er stond een laagje water op de bodem en het zag er een beetje krakkemikkig uit. Maar de fietsen werden er ingetild en wij ook en daar gingen we. Ergens halverwege de Donau hield de motor er mee op…. blijkbaar had een van de twee jongens op het brandstofslangetje gezeten. Een van hen probeerde de motor weer aan de praat te krijgen en de ander roeide ons terug naar de kant. eerlijk? Ik heb 'm wel even geknepen (grote schepen op de Donau). Maar de motor ging het weer doen en we werden aan de andere kant afgezet. Niet veel eerder dan de pond maar toch een mooie ervaring rijker :-). We hebben de jongens wat geld toegestopt wat we anders toch kwijt zouden zijn voor de pond, hopelijk hebben ze er een lekker biertje van gedronken. Prachtige ervaring, lieve mensen.
Op de terugweg naar ons Kampeerplekje zagen we twee herten op de weg en een vosje op de dijk. De vos vluchtte toen hij ons zag maar even later zagen we hem op een landweggetje vlak voor ons uit het maisveld rennen achter en konijn aan! Echt super! Een vos in actie!
Op zondag ochtend lagen we lekker in onze tent wakker te worden en te kletsen toen we een auto hoorde stoppen voor onze tent. Aangezien de deur van onze villa open stond kon de man zo onze tent inkijken en zag hij twee hoofdjes op zn kop naar hem lachen. Dat moet toch een gek beeld zijn. Hij zei hallo en begon tegen ons te praten in het Hongaars waarop Danny vroeg engels of duits? de man keek verward en zei: 'ok, hallo' en reed toen weg. Omdat we vermoeden dat de meneer wel een soort rangeer was besloten we onze rustdag op te geven en in te pakken en te gaan. We hadden drie dagen geen mens gezien maar nu waren we gespot en dan is het beter om te gaan.
Het koste me niet eens veel moeite het roer om te gooien en om te schakelen terwijl ik normaal gesproken niet zo flexibel ben en uit mijn hum raak als dingen anders lopen. HA, er zit dus vooruitgang in!
Die dag hebben we maar een klein stukje gefietst (het was tenslotte de bedoeling dat we een rustdag hadden) en hebben echt een super super super plek gevonden aan de Donau in het bos vlakbij Fokto. Danny heeft weer een vuurtje gebouwd terwijl ik de tent op heb gezet. 's Nachts vroor het niet alleen maar was het ook echt heel heel koud. 's ochtends heeft Danny mijn haar gewassen met water wat we op ons eigen vuurtje hadden warm gemaakt. Eer het water warm was en mijn haar gewassen (beter worden we er in maar echt veel sneller nog niet) besloten we dat we net zo goed nog een dagje konden blijven op deze mooie plek. Zo gaat dat dus.
De laatste paar weken ben ik me steeds meer op mijn gemak gaan voelen. Ik wordt nog een echt outdoor chickie en draai volledig mee in ons 'huishouden'. Hout sprokkelen, haren wassen in het wild, wasje draaien in het wild. Ik lever een bijdrage aan het eten (soms mag ik van de chef zelfs koken), ik kan de tent alleen opzetten (soms krijg ik alleen de haringen er nog niet in), ik kan een vuurtje stoken (dankjewel papa), water halen etc. Danny heeft ondertussen een soort oer behoefte om me warm te houden en is helemaal in zijn vuurtje stook modus. Perfectioneren van het vuurtje zodat we er maximaal rendement uit halen.
We komen dus echt in een ritme en dat betekend ook meer ontspanning en tijd om te ontspannen.
Zo hebben we zelfs een avondje doorgezakt. Nou betekend doorzakken voor ons om 11 uur in bed haha, maar toch. Ik ging water halen en boodschappen doen en Danny ging het vuurtje perfectioneren en de was doen. Ik had de opdracht om of ene paar biertjes of een fles wodka te kopen. Nou kon ik in de eerste winkel geen wodka vinden dus had ik biertjes gekocht. Daarna kwam ik een betere winkel tegen en daar hadden ze wel wodka (een fles Kalinka voor 2200 Forinten, dat is ongeveer 8 euro). Toen ik terug kwam met de buit was Danny het vuurtje nog aan het perfectioneren en de was was nog niet gedaan (D: 'jaaa… is ook niks voor mij, de was doen….'). Maar het vuurtje was inmiddels een echte haard geworden met ruimte om te koken en met een muurtje erachter om de wind tegen te houden en de warmte te weerkaatsen. Hij is helemaal in zijn element. Dus wij 's avonds bij het tot in de puntjes verzorgde kampvuurtje aan de biertjes en wodka, we hadden zelfs nootjes! Heel de avond lekker ouwehoeren bij ons vuurtje en naarmate de wodka fles leger werd giechelen natuurlijk.
Er is veel armoede in Hongarije. In het dorpje zag ik een oude vrouw in de winkel. Ze had ooit heel lang grijs haar wat een hele grote dreadlock was geworden, vervilt bijna. Ze ach er slecht uit en had een nare hoest. Ik voelde me zo'n tut dat ik al loop te klagen over patat haar na 5 dagen haren niet wassen. Deze mensen leven op straat of in hele kleine huisjes zonder voorzieningen. Voor ons is de waterpomp in het dorp eigenlijk niet noodzakelijk, we hebben de middelen om water in flessen te kopen. Zij hebben geen stromend water en geen geld dus het waterhalen bij de pomp is voor hun een dagelijks ritueel.
Hoewel ik volgens ons 'normaal' misschien vies ben en me soms ook vies voel, voel ik me ten opzichte van de mensen hier nog steeds een soort glimmend, opgepoetst meisje uit het westen met haar dure fiets en dure spulletjes. Die spulletjes zijn in mijn ogen inmiddels allemaal stoffig en vies maar ik kan me voorstellen dat ze in hun ogen waarschijnlijk nog steeds glimmen van nieuwigheid. Ik schaam me om het dorp in te fietsen met Danny zijn goudkleurige ipod shuffle touch in mijn oren, ik schaam me om mijn dure supersonische Santos op slot te zetten (niemand zet hier zijn fiets op slot).
Het is dus allemaal relatief. Vies, schoon, rijk, arm, duur, goedkoop.
Keep u posted!
K&D
Dagen onderweg: 62
Kilometers gefietst:
Budapest
Periode: 05-10-2011 tot 10-10-2011
Budapest is een fantaaaaastische stad!
Zoals eerder geschreven verbleven we in Budapest bij Evi en Povi, een jong stel Hongaren van onze leeftijd die graag fietsen (hij op een mountainbike en racefiets, zij op een racefiets en samen op een tandem) en andere outdoorsporten beoefenen zoals caving. Povi werkt voor een bedrijf dat kaarten maakt (dat bleek ook heel handig :-)) en Evi is maatschappelijk werkster en werkt met daklozen, verslaafden etc.
Naar eigen zeggen wonen ze in de slechtste straat van Budapest maar daar zouden we geen last van ondervinden. We hadden met Povi afgesproken bij een van de bruggen over de Donau en vanaf daar zou hij ons naar zijn appartement geleiden. (natuurlijk waren we te laat omdat de route niet zo simpel bleek als we dachten, dus een klein beetje stress en irritatie over en weer maar uiteindelijk komt alles goed). Povi fietste voor over de weg tussen het verkeer van Budapest met 30 km per uur. Ik kon dat allemaal niet bijhouden (40 kilo achterop en al 75 km gefietst die dag) en miste dus elk stoplicht wat Danny en Povi wel haalde. Nou t was een doodsrit maar een half uur later waren we in het appartement. Op de warm shower site stond vermeld dat ze op de vierde verdieping wonen en geen lift hebben dus dat de fietsen en bagage met menselijke kracht naar boven moest. Nou dat klopte… het waren vier hele hoge verdiepingen…. Maar wel een tof gebouw en een super appartement. We hadden een eigen kamer met slaapbank en verder alles wat we nodig hadden.
Ze konden ons in eerste instantie hosten tot vrijdag omdat ze het weekend naar het zuiden van Hongarije zouden gaan naar Evi's ouders. Donderdag hebben we geprobeerd nog andere warmshowers te contacten (wat er naar uitzag wel te lukken) donderdag avond hebben we (Danny) gekookt voor Evi en Povi (kip met gember… mmmm) en toen ze thuiskwamen zeiden ze we hebben het er over gehad en jullie kunnen het weekend in ons appartement blijven en zondag of maandag vertrekken. Echt Super! Wat een vertrouwen weer. Dit betekende 3 hele dagen extra in Budapest!!! WHOEHAAA.
We hebben echt een super tijd gehad, praktische dingen gedaan (o.a. kaarten gekocht op het werk van Povi), Hongaarse specialiteiten gegeten (Langos, een soort turkse pizza), gewandeld, geslenterd, grotten bezocht, kopjes koffie gedronken uitkijkend over de stad, filmpje gekeken in bed, uitgeslapen, bijgetankt, gewassen (de wasmachine van onze hosts had wel wat haken en ogen maar het is gelukt), leuke mensen ontmoet en lekker gegeten en gedronken.
Kortom een mini vakantie.
Budapest is echt mooi. Super groot, veel groter dan we ons hadden voorgesteld. Hele mooie gebouwen en er hangt een prettige sfeer. Ik voelde me er thuis. De tijd die we er hadden zorgde er ook voor dat we de stad een beetje konden leren kennen alsof je er woont. Met de gratis bus elke dag vanuit de 'getto' naar de stad, boodschapjes doen in diverse winkels voor het eten, naar de apotheek. Gewone dingen naast natuurlijk het toeristische site-seeing.
In Budapest zijn veel zigeuners. In de buurt waar onze hosts wonen is veel werkloosheid en verslavingsproblematiek en drugshandel, vooral onder deze doelgroep. Dit is de keerzijde van de stad. Er is veel armoede, veel zwervers en veel werkloosheid. Hongarije is niet echt goedkoop, goedkoper dan Nederland maar Slowakije was bijvoorbeeld In Slowakije konden we leven van 5 euro tot 7,50 per dag. In Hongarije hebben we zeker 10-15 euro per dag nodig. Bovendien zijn de lonen echt bizar laag en hebben veel mensen in Hongarije schulden.
Dat is het mooie van de tijd doorbrengen bij mensen die wonen in het land en in de stad. Ze kunnen je een blik geven op een land die verder gaat dan de buitenkant van mooie gebouwen.
Groot respect voor Evi die in haar wel met zo veel positieviteit in het leven staat, zulk goed werk doet en elke dag probeert mensen te helpen.
Zondag avond kwamen onze hosts terug van hun weekend weg. Ze hebben ons meegenomen voor een ritje in hun Trabant (echt kikkuh) en daarna hebben we nog lekker gekletst en van de Hongaarse specialiteiten gegeten die haar moeder had meegegeven (hartige cakejes, zoete cakejes, aubergine smeerseltje). Maandag ochtend hebben we met zijn vieren weer alle spullen naar beneden gesjouwd, de buurvrouwen een demonstratie van een ligfiets gegeven en toen heeft Povi ons weer de stad doorgeloodst en op de euro velo route afgezet. Om 8 uur zaten we buiten de stad bij de MCDonalds nog even wakker te worden en de route op internet te bekijken :-)
On the road again, op naar Belgrado!
K&D
PS1 wat we hebben geleerd:
1. Humor kent geen grenzen
2. Liefde ook niet
3. Mooie mensen zijn er overal
4. Dat je met minder hetzelfde kan doen al dan niet meer
5. Dat anders ook prima is
6. Dat iedereen overal dezelfde zorgen, angsten en problemen kent
PS2 Evi és Povi köszönöm a bizalmat és a jó ellátást
Aankomst Hongarije
Periode: 2-10-2011 tot 05-10-2011
Ik heb de afgelopen week geen inspiratie gehad om te schrijven omdat ik me niet lekker voelde. Dus even kort een update (en gelukkig had ik vlak na aankomst in Slowakije wel inspiratie dus er was al een stukje voorbereid :-))
Zondag 02-10-2011 zijn we aangekomen in Hongarije (het is alweer oktober…soow). We zijn Hongarije binnengekomen via het plaatsje Esztergom waar we zondag op maandag ook overnacht hebben.
Zondag ochtend werd ik wakker met enorme ontstoken ogen, ik voelde me dus niet top. Maandag ochtend was het nog erger (gezwollen, blaasjes, pus....), we besloten even naar de apotheek te gaan om ons te laten voorlichten. Ik kon alleen oogdruppels krijgen op recept dus we besloten toch even naar de dokter te gaan om het te laten checken. Het ziekenhuis in Esztergom was echt een beetje troosteloos. Er stonden brancards gemaakt van verschillende voorwerpen, bijvoorbeeld van een deur. Buiten bij de SEH zatten mensen meer dood dan levend in roelstoelen te wachten op hulp. Wij kwamen op de parkeerplaats twee gasten tegen die Danny aanspraken over zijn fiets, gelukkig spraken ze een beetje engels. Ze wisten dat de oog afdeling op de 4e verdieping rechts zat dus wij besloten gewoon direct naar die agfdeling te gaan. Er was ook geen balie waar je je kon aanmelden. Bij de afdeling aangekomen natuurlijk niemand die engels sprak, iedereen in verlegenheid door onze aanwezigheid en we werden ergens neergeplant. Er kwamen mensen die weer weg gingen omdat ze ons niet begrepen. Uiteindelijk kwam er een dokter die een beetje engels sprak. Maar die ging ook weer weg. Na na 10 min riep hij me zijn spreekkamer in. Hij heeft naar mijn ogen gekeken en zei: inflammation in and around the eye. En gaf me druppels en zalf. Ik hoefde niets te betalen. Echt gek, niet veel wijzer van wat ik heb en hoe ik er aan kom (maar onder de omstandigheden waar wij leven kan ik me er van alles bij voorstellen maar wil ik er liever niet te veel over nadenken). Gelukkig helpen de zalfjes maar ik heb me behoorlijk beroerd gevoeld en we hebben het dan ook heel rustig aan gedaan.
Hieronder een foto om een indruk te krijgen van de staat van mijn ogen, de ergste foto's zal ik jullie besparen ;-)
Het was lastig een warm shower te vinden in Budapest, veel mensen waren niet beschikbaar. Wij wilde graag wat langer de tijd hebben om bij te komen en voor mij om te herstellen en om de stad te zien voor ons beide. Evi en Povi konden ons voor twee nachten hosten, het zijn weer hele, hele lieve leuke mensen. Evi en Povi zouden het weekend niet thuis zijn dus konden ons alleen woensdag en donderdag een overnachting bieden. Uiteindelijk hebben ze ons donderdagavond aangeboden dat we hier kunnen blijven het weekend en gaan we pas maandag verder. Echt super, wat een mooie ervaring weer en hoe dat toch loopt. We zijn heel blij met deze tijd in deze mooie stad en realiseren ons dat we in een ontzettende luxe positie zitten om kosteloos 5 nachten in Budapest te verblijven.
Zo, voor nu zijn jullie weer op de hoogte. De kaart is weer bijgewerkt zodat julie onze route kunnen zien en check ook de nieuwe foto's van Hongarije. Onze verhalen over en foto's van Budapest en onze hosts volgens nog.
Keep u posted,
K&D
PS mijn haar is er af! Het is heel kort en ik ben er een beetje van geschrokken. Maar ik werd gek van hoe vies het was en dat ik klitten er niet uit kreeg dus het moest gebeuren. Jullie zullen het nog wle zien :-)
Slowakije: Avontuur
Voor Danny is het avontuur begonnen voor Kim gaat het avontuur door
We zijn in Slowakije. En zoals Danny zegt: 'Hier begint mijn avontuur'.
Waarom nu pas? Omdat we nu in een land zijn waar je de taal niet meer snapt, waar de mensen moeilijk te doorgronden zijn of in te schatten zijn. Waar je in de supermarkt echt helemaal niets snapt van de benamingen of hoe je het uitspreekt (gelukkig ziet een kiwi er overal hetzelfde uit). Waar borden je ineens niets meer zeggen en ze ook van het een op het andere moment stoppen met de tekst op het bord in andere talen te plaatsen of met visuele beelden te ondersteunen (wereldwijd snapt men toch dat een driehoekje met een deurtje erin staat voor een tent en dus een camping???). Kortom alles is onbekend. In Oostenrijk en Duitsland spreek je de taal en zijn de mensen min of meer zoals wij. Gek dat een denkbeeldige lijn tussen twee landen zo'n groot verschil kan maken.
Wild kamperen krijgt ook direct een nieuwe dimensie, hoe gaat dat hier, hoe reageren mensen er hier op. En uiteindelijk zei ik het gaat hier net zoals in Oostenrijk. Intuïtie volgen, inschatting maken en op basis van die kennis een plekje zoeken. Het ergste wat er kan gebeuren is dat we weg worden gestuurd. of dat er iemand boos wordt, of dat ze het niet begrijpen, of dat wij hen vervolgens niet begrijpen. Kortom niets om je zorgen over te maken. Wat ook nieuw is in Slowakije is dat er in elke tuin of omheind stukje land een hond is die daar zit om je af te schrikken. Door een dorpje lopen als het donker is betekend dan ook dat het hele dorp aan het blaffen is, een hond waarschuwt de ander en dat gaat dan vervolgens nog een paar uur door. Aanbellen bij mensen is dus ook niet aan de orde.
Slowaken hebben van naturen geen vrolijke inborst. Bestond Tirol en Salzburgerland uit blije kabouters en heidi's die lachend met rode konen al gezellig biertjes zitten te drinken om 11 uur op zondag ochtend. Duitsland, Nieder en Ober Osterreich zijn daarentegen al een voorschot op Slowakije waar de mensen helemaal niet vrolijk kijken als je naar ze lacht, zwaait of ze groet. Laat staan dat ze zelf eerst lachen, zwaaien of groeten. Het leven lijkt ze zwaar te vallen.
Misschien kan je deze landen of landsdelen ook helemaal niet over een kam scheren. Nederlanders zijn eigenlijk net zo. Hoe vaak zijn mensen niet geïrriteerd in Nederland als je ze groet. We zijn dat gewoon niet meer gewend. Ik weet zelf wel als er dan iemand naar me lachte of zwaaide op straat dat ik me pas nadat ik al gepasseerd was besefte dat ik graag terug had willen lachen, gewoon omdat ik het niet gewend ben en omdat we in onszelf gekeerd leven.
Het is mooi om dat nu zo te observeren en van de andere kant te zien.
Misschien heeft het met dichtbevolktheid te maken of met stedelijk gebied, stedelijk leven. Misschien zit het bij de Slowaken ook wel in hun geschiedenis. Ik zou me daar eens in moeten verdiepen. Ze hebben natuurlijk al een paar keer moeten vechten voor onafhankelijkheid, dan weer bij Tsjechië, dan weer bij oostenrijk (??) dan weer onafhankelijk. Ik weet niet of dit er mee te maken heeft. Misschien geld het gewoon voor dit gedeelte van Europa.
Nou waren Kalka en haar familie echt ontzettend aardig en ontzettend behulpzaam en gastvrij. Is het dus iets wat we gewoon niet snappen misschien? Zijn het kat uit de boom kijkers, zijn het eerst zien dan geloven types, zijn het wat de boer niet kent dat eet ie niet mensen? Wie kan mij verlichten?
Mijn avontuur was al begonnen op het moment dat ik op de fiets stapte. Het wordt voor mij met mensen makkelijker naarmate ik van mezelf het minder hoef te begrijpen. Ik kan me dan redelijk overgeven aan het laten gebeuren. Voor mij zit het avontuur veel meer in andere dingen. Niet weten waar we naartoe gaan, het onbekende, het onvoorbereide, het overgeven.
Vanochtend hadden we het over Scandinavie, Afrika en alle andere mooie landen waar we wel graag doorheen zouden willen fietsen. Ik zei: 'dan hebben we wel 5 jaar nodig'.
Kan ik wennen aan dit leven? Ik denk dat ik wel kan wennen en er van kan genieten maar ik zie het niet als mijn nieuwe levensstijl. En het is niet de comfort die je mist die daar voor zorgt, dat vindt zijn weg wel. Het is het missen van een thuis, een plekje wat eigen is. De tent is een thuis, en home is wherry thé hart is. Dat is zo maar de tent wordt elke dag opgebroken. Het is vluchtig. uiteindelijk wil ik gewoon weer een honk. Maar wie weet wat d tijd ons brengt. Misschien wordt ik wel een zigeunerin met een woonwagen en bijbehorende enkellange gekleurde roken, doeken in mijn haar en heel veel rinkelende armbanden. En dan een schare kinderen om me heen die zich vasthouden aan mijn rokken. Wie weet.
En het is al genieten. Dat zie je op de foto's. De momenten dat het niet genieten is die zie je vaak niet op de foto. Ik hoop dat we op een punt komen dat het comfortabeler wordt. We zijn nog zo op zoek, naar een ritme naar overgeven aan het onzekere. Kuno mailde me het volgende: het praktische laten jullie op een gegeven moment wel achter je,dan ben je de 'lanterfanter', de 'zwerver' die zo romantisch wordt beschreven in boeken… met een grasspriet tussen je tanden!Mooi gezegd en ik hoop het. Dat we nog meer gaan genieten van elkaar en ons avontuur omdat we ons hebben overgegeven.
K&D
PS Inmiddels is het 05 oktober en zijn we Slowakije door en in Budapest aangekomen. Slowakije heeft ons weer prachtige foto's opgeleverd, mooie natuur, prachtige wilde vogels, de mooiste wildkampeerplekken aan de Donau, grindpaden met kiezels en keien die niet op leken te houden, gekke hekken, heel veel blaffende honden, veel onvriendelijk omheinde huizen, lieve mensen, nukkige mensen, behulpzame mensen, vrolijke mensen en chagrijnige mensen. Kortom een mooie ervaring!
van Wenen naar Bratislava
Wenen is echt een hele mooie stad! Helaas hebben we er erg weinig van meegekregen want er moesten ook praktische zaken gedaan worden. Dinsdag avond konden we rond 8 uur pas de kamer in (er moest nog iets geregeld worden omdat ze onze gereserveerde kamer hadden weg gegeven, we waren tenslotte 10 minuten te laat….). Maar we daden een kamer, aparte bedden dat wel maar ene kamer en een douche op de gang. Maar een douche. Hostel was leuke, aardig personeel, leuke faciliteiten (keuken, woonkamer, internetkamer) en leuke mensen. Het Hostel leven is fascinerend.
Woensdag hebben we eerst ochtends alle natte spullen weer ingepakt want we moesten zoals gezegd verhuizen van kamer, dat bettend om 11 uur uitchecken en pas om 15:00 uur weer inchecken. Bagage ruimte was in een ander gebouw dus wij alle spullen weer versjouwd. Toen de stad in om naar verschillende winkels te gaan om oplossingen te zoeken voor:
- zeiknatte ortliebtassen (niet van binnen maar wel van buiten en dat wil je niet in je tent)
- brooks zadelvet (tot op heden nergens te krijgen)
- 10 ltr waterzakken (dat gedoe met al die kleine zakken vullen zijn we zat)
- Mok voor Kim (thee die naar soja saus smaakt is ook verleden tijd)
- Dopjes voor bagage drager Kim (ben ik er een van kwijt en nu loopt er water in = roest op termijn)
- hoezen voor slaapmatjes (tegen schuiven en tegen elkaar aan, moet el gezellig blijven)
- Kaarten van de landen waar we door gaan (gps is definitief van de baan en kaarten is toch wel handig)
- Ortlieb onderdelen om de tassen beter te bevestigen op de fiets
- Schroefjes voor de ortlieb tassen (die schijnen nog wel eens te breken)
Kortom we hadden een hoop te doen. Woensdag is het gelukt om regenhoezen te kopen, brooks zadelvet (Yeah!) en schroefjes voor de ortlieb tassen. Daarna lekker gekookt in het hostel en vroeg t mandje in. De nieuwe kamer was weer in een ander gebouw, nog verder weg dus weer alle tassen versjouwd. Deze kamer was wel een stuk beter dan de eerste kamer, en jaja…. een tweepersoonsbed!!!!!!
Donderdag ben ik de hele dag in de wasserette geweest terwijl Danny in het hostel op de kamer in zijn nakie (want alle kleding was met mij mee) research zou doen om onze route te bepalen. Uiteindelijk is dat niet gelukt want hij heeft de hele dag met PiCo zitten skypen om de apple voor ze te installeren. Oh ja en het wassen was ook geen succes want alle sokken en Danny's shirts zijn gekrompen. (mooi spul Icebreaker). Wel een leuke ervaring zo'n dagje in de wasserette. Er komen daar interessante mensen. (bijvoorbeeld een soort Marc Marie Huybrechts maar dan met rood haar op een step die helemaal volgehangen was met tassen, boodschappen tassen, aktetassen, handtassen's vol met wasgoed).
's Avonds weer gekookt en vroeg naar bed. (we blijven maar moe, op stap zit er voorlopig niet in, dat is maar goed want ik zou toch niets hebben om aan te trekken haha)
Danny ging tussendoor nog even boodschappen doen voor 't eten en kwam op de terugweg een Outdoorzaakje tegen, score: de ortlieb waterzakken die we nergens konden vinden en een mok voor Kim!
Vrijdag moesten we om 11 uur uitchecken, dussss….. weer alles inpakken, versjouwen naar het hoofdgebouw en in het bagagehok. Maar, rapapa rapapa, we zijn Wenen in gegaan. We wilden nog naar de kaarten winkel maar verder hadden we de dag om van Wenen te genieten.
Kaarten gekocht van: Turkije, Iran, Centraal Azie (alle stans, kazachtsan etc.), mongolie, gedeelte van china
Wat een mooie stad, voor jullie thuisblijvers echt een aanrader. Genoeg te doen en te zien, leuk om te winkelen. Hele mooie straatjes, prachtige gebouwen en tuinen. Sissi in het kwadraat. Leuke sfeer. Multicultureel, leuke winkeltjes, toko's markjes. Echt super. Het weer zat gelukkig ook weer mee dus het was een mooie dag.
Uiteindelijk waren we veel te laat weer in het hostel en we moesten de stad nog uit, stukje fietsen en kampeerplekje zoeken. We hebben gekookt en gevraagd of ze nog een kamer hadden. Het was vrijdag dus helaas geen kamer meer vrij. Kwart voor 10 stapte we pas op de fiets. (ook nog een praatje gemaakt met Ryan, een amerikaan die 5 maanden door europa reist met de trein). Het kost allemaal zo veel tijd. Maar vol goede moed op de fiets, op weg naar: Slowakije, Bratislava waar een warm shower op ons wacht bij Kalka en haar familie. Afijn, 24 kilometer later, meerdere omleidingen op de Donau route en om kwart voor 1 's nachts hadden we een kampeerplekje….. zouden we er nog beter in worden?
Hele mooie plek, dat wel in een natuurgebied langs de Donau.
Kilometers gefietst: 24 km
Zaterdag was Danny helemaal van slag. Om kwart voor 11 kreeg ik hem eindelijk wakker en hij dacht dat het nog heel vroeg was. om 13:00 uur verlieten we ons plekje, dus weer een half dagje fietsen vandaag. ook boodschappen en water heeft hoge prioriteit want morgen is het zondag en is er niets open. Langs de Doanu route is helemaal niets dus we zullen er ergens af moeten. Uiteindelijk zijn we Orth am Donau ingegaan en zijn we door een hele lieve mevrouw met een zus in Amsterdam naar de supermarkt gebracht. Bij een cafe hebben we onze nieuwe ortlieb zakken gevuld en we konden weer oppas. Onderweg hadden we een super mooie kampeerplek gezien dus dat was ook al geregeld en we konden nog even lekker van het zonnetje genieten (het weer zit nog steeds mee :-)).
De avond was echt prachtig, wat een mooie plaatjes. De foto's zeggen genoeg…..
Kilometers gefietst: 17 km
Zondag ochtend hoorde we een auto, die stopte….. oho. de auto reed weer weg. We besloten toch mar in actie te komen want dat was vast een park beheerder. We stonden namelijk in nationaal park Donau auen. En ja hoor 10 minuutjes later kwam deze meneer terug.
Hij: 'Weten jullie dat je hier niet mag kamperen?'.
Wij: 'neeeeee, eeeecht?
Hij: 'ja, dit is een national park en het is verboden te kamperen'
Wij: ' oh…. and now?
Hij: ' and now you must leave'
Wij: ' ok, yes we are leaving, danke'.
Nou dat was dat. Ook weer overleefd.
We hebben aan de picknick tafel nog uitgebreid zitten eten (Danny was een beetje uit zijn hum en had wat opstart tijd nodig), tent schoongemaakt en gedroogd, tarp gedroogd (ja, nog steeds nat van maandag en dinsdag). Nog een tijdje genoten van een super mooie vlinder die mijn hand als haar nieuwe huis had bestempeld (mama de foto's zullen jou speciaal aanspreken) en toen op pad, naar…. Bratislava.
Onderweg nog een internetspot gevonden om te checken of we nog welkom waren bij Kalka voor een warm shower en hoe laat. Gelukkig we konden terecht, om 20:00 uur zou ze thuis zijn. we hadden dus ruim d tijd om het rustig aan te doen. We hebben magnetron pannenkoeken (oohhhhhhhh lekker was het joh) en tosti's gegeten in Wolfsthal vlak voor de grens met Slowakije.
De grens over was natuurlijk een momentje, wauw slowakije, echt COOL.
Half negen waren we bij Kalka, wat een lieve mensen weer. En wat fijn om weer ergens bij mensen thuis te zijn. Helaas moest Kalka nog een presentatie afmaken dus er is geen tijd om even te kletsen (uiteindelijk gaat ze om drie uur 's nachts pas naar bed, en toch ons verzorgen… Superrrrr)
Kilometers gefietst: 44 km
's Ochtends is er een halfuurtje om te kletsen. Je kan een hoop informatie vergaren in een halfuurtje. Ze is een interessante vrouw met een ineteressante baan. Ze is geschieden en heeft drie zoons, Samuel (11), Daniel (20) en Maros (24). De middelste hebben we niet ontmoet. ze geeft ons tips van dingen die nog leuk zijn om te gaan bekijken vandaag en wijst ons een paar winkels waar we naar op zoek zijn.
Nu gaan we Bratislava in en dan verder op pad richting Hongarije. Next warm shower Boedapest (hopelijk….)
Check ook de nieuwe foto's in album Wenen-Bratislava.
Deze update kwam sneller dan verwacht, nu zitten we voorlopig niet in een grote stad dus zal de update nu echt wat langer op zich laten wachten. Geen bericht goed bericht, onthoud dat!
Keep you posted,
D&K
Bye bye for now
Weer een lang stuk te lezen voor jullie, dat krijg je als je maar zo weinig kan posten door gebrek aan internet. Zie ook nieuwe foto's in de map Linz-Wenen. Voorlopig weer even stil van onze kant want morgen vertrekken we weer. Hoe het ons in Wenen is vergaan zal dus nog even op zich laten wachten. Zondag verwachten we in Bratislava te zijn, eerste echte landgrens over, whoehaa! Daar wacht ons hopelijk weer een warmshower. En de weersverwachtingen? Beter, gelukkig. Kortom mooie dingen in het vooruitzicht.
Veel liefs voor jullie allen,
D&K
ps 1
Bedankt voor alle liedjes, heb de ipod nu echt al een paar keer van voor tot achter gehoord en er staan hele leuke en mooie, gekke verrassende liedjes op.
K&M: Rammstein is goed voor klimmen maar je moet niet naar de teksten luisteren…. :-)
ps2
Kuun, heb je mn eerste kaarten al binnen?
ps3
Iedereen bedankt voor alle reacties op ons blog. Als we onderweg even internet hebben gebruiken we het om onszelf een oppeppertje te geven Het is erg fijn om van het thuisfront te lezen en het enthousiasme van iedereen mee te krijgen. Ga zo door! en we horen uiteraard ook graag hoe het met jullie gaat.