On the road again

Periode: 25-11-2011

Novi Marof, Kroatië

Even een korte update na de radiostilte van de afgelopen weken. het is niet dat we het druk hebben gehad ik ben gewoon heel lui geweest. Maar het gaat nu echt geburen! Vandaag gaan we on the road again. We nemen de trein terug naar Batina waar we nog ene nachtje zullen verblijven en zullen morgen richting Osijek gaan fietsen waar ons weer een warm shower wacht. De dag erna de grens over naar Servië en door naar Novi Sad voor de volgende warm shower. Er zal wel een wildkampeerovernachting nodig zijn want Osijek - Novi Sad is niet in een dag te fietsen.

Het is hier inmiddels echt winter. Het is snel gegaan. Een maand gelden kwamen we Kroatië binnen en lagen we nog in de hangmat. Nu is alles wit en zijn de bomen kaal. Het is koud, koud, koud. Het zal dus een uitdaging worden, fietsen nu de winters gekomen. een grote ovregang van het heerlijke gespreide bedje waar we uit komen.

Onze verhalen over Zagreb, Novi Marof, Varazdin, Vinko, Maja en de rest van de familie volgen nog.

K&D

Varazdin - Novi Marof - Zagreb

Periode: 09-11-11 tot 25-11-11

Via: Talloze kleine stationnetjes

Verhaal volgt nog, foto's zijn alvast gepost!!!

Change of Plans!

We waren ons de afgelopen dagen aan het orienteren op ons vertrek, tijd om verder te gaan. We waren een warm shower/couch in Osijek aan het reglen om van daaruit verder richting Servie te gaan. De tassen waren alweer voor het grootste gedeelte ingepakt en we waren aan het kijken naar een plaats om een tijdje te verblijven in Bulgarije.

Fotoruimte HUG Part II

Hoe we toch ook illegaal in Kroatie bleken

Periode 01-11-2011

Vinko vertelde ons zondag ochtend toen we voor ons dagtripje naar Servië gingen maken dat het zou kunnen dat ze bij de grens moeilijk zouden doen over onze registratie. Volgens hem was het zo dat je je moet registreren als je langer dan 48 uur in Kroatië verblijft (wij hoorde dit voor het eerst maar zijn dan ook onverwacht langer in Kroatië dus hebben ons hier niet in verdiept). Vinko kent niemand die zich aan deze regel houdt dus hij verwachtte geen problemen. Wel seinde hij ons in dat we bij de grens, mochten ze er naar vragen, beter niet konden zeggen dat we bij hem verblijven omdat het huis om onduidelijke technische redenen niet op de naam van zijn familie staat maar op die van ene vriend en die vriend is een beetje paranoia. Bij het Kroatische grens loket zagen we weer verontrustende blikken. En kregen we weer een standje van een jong politie agentje die even zijn machtspositie bevestigd wilde zien. We hadden ons moeten registreren en dat we dat niet wisten was geen excuus. Hij kon ons beide een boete geven van 500 kuna. Ok…. en nu? Wacht hier. Hij weer weg met onze paspoorten. Ik vind dat toch niet prettig als iemand met je paspoort weg loopt. Hij kwam terug en voor deze keer was het ok maar de volgende keer als we in Kroatië kwamen moesten we ons registreren.

Afijn, diezelfde middag kwamen we Kroatië weer binnen. Dus nu? Registreren maar, al heb je daar wel een verblijf adres voor nodig en Vinko's adres kunnen we niet gebruiken. Bovendien heb je geen adres als je fietst en wild kampeert. Maar we gaan gewoon naar het politie bureau en dan zien we wel.

Dus wij naar het politie bureau op 01 november (de nationaal feestdag allerheiligen maar ja dat kon even niet anders). We moesten naar Beli Manistir wat toch een behoorlijk eindje fietsen was voor een dagje, 30 km heen en 30 km terug. Het was een mooie dag, beetje koud maar een mooie dag om een politiebureau te bezoeken. In Beli Manistir aangekomen was het politiebureau zo gevonden. Er stonden politieauto's op een parkeerplaats dus daar gingen we onze fietsen neerzetten in het fietsenrek. Komt er een agent naar buiten die ons met veel gebaren weg stuurt. We moesten ons via de hoofdingang emeldn en niet aan de achterkant waar we nu stonden. ja weten wij veel. De man moest geloof ik stiekem ook wel een beetje grinniken toen hij ons en onze feiten beter bekeek. Wij dus om het gebouw heen. Komen we binnen staat diezelfde man ons op te wachten. Das toch gek? Maarja formaliteiten, formaliteiten. Dus Danny zegt wij komen ons registreren. Geen een politieagent in dat hele gebouw die iets anders spreekt dan Kroatisch. Maar hij ging iemand op bellen. Praat wat door de telefoon en geeft de telefoon aan Danny. In het engels zegt Danny ja hallo we zijn aan het fietsen door Kroatië en moeten ons registreren omdat we anders problemen krijgen aan de grens. Ok, de telefoon weer naar de politieagent. Weer wat Kroatisch gebabbel telefoon terug naar Danny. Of we ergens verblijven. Uhhh neee, fietsen en kamperen. Telefoon weer terug naar de politieman. Weer Kroatisch gebabbel, telefoon weer terug naar Danny. Niet nodig om te registeren, is wel goed. Maar als we dan de grens over gaan? Nee joh is wel goed. Ok. Inmiddels was iedereen wel vrolijk daar over dit hele schouwspel en mochten we nog even plassen voor we weer buiten stonden. Mij bekruipt het gevoel dat we niets zijn opgeschoten. Danny vind dat we nu een verhaal hebben. Als ze ernaar vragen kunnen we zeggen dat we het hebben geprobeerd. Ik voel me er niet prettig bij, het gaat hier allemaal anders dan hoe wij het gewend zijn maar we wachten het maar af. In ieder geval zijn we dus illegaal in Kroatië want ongeregistreerd. We hebben er later wel hartelijk om gelachen hoe dat ging met die telefoon.

Inmiddels zijn we een maand verder en de grens alweer over (jaja ik loop weer achter). Geen woord bij de grens. Ik denk dat het koude weer ook de sympathie van de douane beambte opwekte. Bovendien willen zij ook hun comfortabele hokje niet uit. No worries dus, gewoon legaal het land uitgekomen en Servië legaal ingekomen. Is ook wel eens leuk voor de verandering :-)

Uitstapje naar Servië

Periode: 30-10-2011

Bezdan, Servië

Nadat we zaterdag avond afscheid hebben genomen van Maja…. (weer afscheid nemen, we zullend'r missen!), wordt er besloten om zondag ochtend naar de markt in Bezdan. te gaan. Dit is een klein dorpje 10 kilometer van Batina in Servië. Op zondag is er altijd markt in Servië, lokale boeren verkopen op deze markten hun waar. Aangezien Servië een stuk goedkoper is dan Kroatië en de dichtstbijzijnde fatsoenlijke winkel in Servië dichterbij is dan de dichtstbijzijnde in Kroatië, wordt er over het algemeen boodschappen gedaan in Servië. Annika en Roberto willen liever thuis blijven dus met zijn drietjes vertrokken we om 8:30 uur op de fiets naar Servië.

Het is heerlijk om weer te fietsen, dat om te beginnen. En het is heerlijk om op pad te zijn en een nieuwe indruk op te doen. Het dorpje Bezdan is leuk. Er blijkt deze zondag weinig markt omdat het de dag van het dorp is. Deze feestdag vind in dit dorp altijd plaats op de laatste zondag van de maand oktober. Er is overal muziek (hele harde muziek en niet alle marktverkopers hebben dezelfde muziek smaak, zal ik maar zeggen), er is kermis en markt. Op de markt worden zelfgemaakte houten producten verkocht maar ook speelgoed, kleding en schoenen vergelijkbaar met de markt in Rotterdam.

Natuurlijk zijn er ook veel eettentjes en rakija tenten. De festiviteiten zijn voor ons een beetje te heftig op zondag morgen om half tien dus na een rondje markt gaan we verder, wel leuk om mee te krijgen deze dag! Vinko laat ons nog even de traditionele weef fabriek zien in het dorp en daarna hebben we wel een kopje koffie verdiend. Vinko, die geen koffie drinkt, laat ons hem op rakija trakteren.

Ter info voor diegne die het niet weten: Rakija wordt beschouwd als de nationale drank in veel balkan landen en is vergelijkbaar met ouzo en grappa. Het wordt gemaakt door destillatie van vergist fruit en kan van elk fruit gemaakt worden, zoals ik heb begrepen. Veel gezinnen maken hun eigen rakija van het fruit dat beschikbaar is uit hun tuin, deze homemade rakija varieert sterk in kwaliteit.

We hebben trek dus halen we bij de bakker 3 Bureks met kaas, een lokale lekkernij van bladerdeeg dat van oorsprong uit Turkije komt. We gaan op een hele mooie plek langs het water zitten om deze heerlijke vette hap op te eten.

Dan is het weer tijd om huiswaarts te keren. Er moet nog een tripje naar de lokale vissers in Batina gemaakt worden voor een verse vis. Vinko zal deze zondag traditionele vissoep gaan maken op een houtvuurtje met een driepoot erboven. Bovendien wil Roberto een foto essay of verhaal schrijven over Batina en Vinko dacht dat de vissers wel een mooie start zouden zijn voor deze journalistieke ambitie. Vinko weet een leuke alternatieve route terug naar Batina zodat we nog wat kunnen zien van het Servische landschap.

Langs deze alternatieve route staan niet veel huizen. De huizen die we zien zijn zoals ook in Batina veelal vervallen maar hier wel bewoond. Een huis heeft een enorme open schuur waar maïs in wordt opgeslagen. Deze schuren zijn typisch voor deze streek heeft Vinko ons vanochtend laten weten, en dit is het eerste exemplaar dat we zien waar ook echt maïs in opgeslagen is. Mais achtervolgd ons al vanaf Oostenrijk dus deze schuur moet op camera vastgelegd worden.

Vinko en ik blijven bij de fietsen. De vrouw des huizes komt al snel een kijkje nemen en maakte een praatje met Vinko. 'Ze vraagt of we even binnen willen komen voor een kopje koffie'. Nou, als je wordt uitgenodigd moet je geen nee zeggen is mijn motto, dus lets go! Dus fietsen tegen het hek en wij naar binnen.

We worden aan de hele familie Kasabov voorgesteld, moeder Gospova, vader Claus, Nebojsa zoon I en Zdravko zoon II. De vader en de zonen lijken wat terughoudend in het begin, de vader komt het huis uit en kijkt alsof hij wil zeggen: 'wat heeft ze nou weer meegebracht'. Maar dat slaat snel om. We worden in de keuken geïnstalleerd waar het zo'n 30 graden is dankzij de houtstoof. Op deze houtstoof wordt ook de turkse koffie voor ons gemaakt.

Er worden diverse huisgemaakte lekkernijen uit de voorraad gehaald. 'Schnapps?' wordt er gevraagd. Dit woord is een van de weinige duitse woorden die deze familie kent. Nou uhhh… het is nog een beetje vroeg…, maar nee is geen optie en voor we het weten zitten we alledrie met een glas rakija, een kop super, super sterke zwarte koffie en een heel groot stuk bananen taart voor onze neus.

De rakija glazen komen niet leeg, voor het laatste slokje op is, is het glas alweer gevuld. En begon vader Claus in de hoek van de keuken al snel zit hij gewoon gezellig bij ons aan tafel. Er wordt veel gelachen. Moeder Gospova blijkt nog al van pikante humor te houden en is een beetje onduegend. De foto albums komen te voorschijn en de hele geschiedenis van de familie Kasabov wordt in foto vorm aan ons voorgelegd. Naast schnapps kennen ze ook de duitse woorden schwester, bruder, mutter en Vater, dus het uitleggen wat de onderlinge familie relaties zijn gaat goed. De grootste gezamenlijke hobby van deze familie is vissen. We zien wel 50 foto's van verschillende vangsten, van verschillende grootte, van verschillende familie leden. Ook worden er vis tijdschriften bijgehaald en de hengels van de twee zoons worden uitgebreid gedemonstreerd.

Moeder Gospova is van oorsprong Bosnische, vader is van oorsprong Hongaars. De familie woont hier in Servië op het grensgebied en hebben een bescheiden boerderij met wat land.

Er wordt maïs verbouwt en verschillende groente waaronder natuurlijk paprika, veel paprika. Ze hebben een koe, twee stieren en twee kalfjes, een aantal varkens, kippen, eenden en een hond om de vossen weg te houden. Vader Claus had werk op een scheepswerf maar ook in Servie is de werkloosheid hoog en hij heeft zijn baan verloren. Nu moet het gezin leven van wat hun land hen oplevert en wat ze daarvan kunnen verkopen. Om rekeningen te betalen hebben ze pas een stier moeten laten slachten. Daar kunnen ze dan rekeningen van betalen, een kalfje van kopen en ze houden dan nog genoeg vlees over om zelf van te eten. Eind november staat de slachting van een van hun varkens op het programma. Ook dit zal weer het broodnodige geld en vlees voor eigen consumptie opleveren. Maar, zoals ze uitleggen, het varken dat een geslacht gaat worden is een beetje een gemeen varken dus ze zijn blij dat ze er straks vanaf zijn. Moeder Gospova laat ons trots zien hoe ze haar eigen kaas maakt en neemt ons mee naar de achterkamer waar de grote bakken zelfgemaakte paprika poeder staan.

Inmiddels zijn we alle drie gezellig tipsy. Moeder Gospova wordt steeds vrijer in haar ondeugende grapjes. Moeder dringt overigens geen rakija. Ze gaat naar eigen zeggen gek doen als ze drinkt. We kunnen ons hier een levendige voorstelling van maken aangezien ze al een beetje gek is zonder rakija. Ik vraag of het mogelijk is om een rondleiding over het land te krijgen. Nou dat is mogelijk! En wat voor rondleiding krijgen we! Er worden appels uit de bomen geslagen, vader Claus slaat met een stok en moeder Gospova probeert ze te vangen, een beeld wat ik van mijn leven nooit meer zal vergeten. Er worden walnoten geraapt en met de blote handen gekraakt. Er wordt gedemonstreerd hoe het land geschoffeld wordt, de tractor van engelse makelaardij wordt uitgebreid en trots getoond en alle dieren worden aan ons voorgesteld. Er worden appels en walnoten in onze zakken gestopt en Danny krijgt zelfs eieren die uit alle hoeken en gaten van het kippenhok gehaald worden.

In de tussentijd is Vinko steeds heen en weer aan het vertalen. Naarmate de tijd verstrijkt en de rakija vloeit wordt dit een steeds lastigere opgave. Vinko praat Kroatisch tegen ons en Engels tegen de Servische familie, wat bij ons nogal wat lachbuien opwekt.

Na de rondleiding wordt ons Goulash aangeboden. Ik probeer uit te eggen dat we om 11 uur bij onze vrienden hadden moeten zijn maar ik geloof niet dat ze dat concept begrijpen. Er worden wat woorden met Vinko gewisseld die hetzelfde probeert uit te leggen maar voor we het weten staat er een pan goulash op het vuur en wordt de tafel gedekt. Een dienblad met grote hompen gekookt vlees wordt uit de kast gehaald, augurken komen op tafel en natuurlijk paprika compote. We eten heerlijk en gezellig.

Gospova is dol op Danny. Ze zou haar man zo voor hem verlaten al vindt ze hem wel en beetje mager. Dit probeert ze te compenseren door Danny nog een stuk bananentaart voor toe te schuiven. Ze noemt hem een echte Bosnier omdat hij rakija drinkt bij zijn bananen taart. Zijn rode haar is een steeds terugkomend punt van aandacht. Onze relatie is ook een aandachtspunt. Ze laat ons weten dat het goed is dat we niet getrouwd zijn maar dat we niet te lang moeten wachten met kinderen. Sterker nog we zijn van harte welkom om te blijven en mogen zelfs ter plekke wel even van hun bank gebruik maken om kindertjes te maken.

Uiteindelijk is het 4 uur en echt tijd om te gaan. Natuurlijk moeten we nog wat producten van de familie kopen om dit gezin een beetje te steunen. Danny en ik kopen een fles rakija en een halve kilo paprika poeder die we voor China niet opkrijgen maar 100 gram kennen ze hier niet . Ook Vinko koopt een halve kilo paprika poeder en we geven ze beide wat extra geld. De drie eieren in Danny's zak worden nog vervangen voor een heel dozijn (ze konden ze in eerste instantie niet missen maar Danny heeft zulk mooi rood haar) en bepakt met de aankopen, de eieren, de appels en de walnoten gaan we richting fiets. Natuurlijk vertrekken we niet voor de hele familie vastgelegd is op foto en we adressen en telefoonnummers hebben uitgewisseld. Bij het afscheid spreekt Gospova de beroemde woorden : fuck china, make baby's!

Op de fiets hebben we alledrie een lach van oor tot oor. Geen vissoep meer, geen foto essay van Batina, maar wat een mooie en bijzondere dag bij een mooi en bijzonder gezin en wat hebben we gelachen!

K&D

Very warm shower in Batina

Periode: 24-10-2011 tot heden

Batina

Inmiddels is het 28 oktober. Ik lig in een hangmat in het zonnetje en kijk uit over de Donau op de grens tussen Kroatië, Hongarije en Servië. We zijn bij Vinko in het plaatsje Batina voor een warm shower. Gezien het feit dat we hier al sinds zondag zijn kan je het eigenlijk geen warm shower meer noemen.

Vinko en zijn vriendin Maja zijn echt fantastische, hele lieve, relaxte, laid back mensen. We voelen ons hier thuis en op ons gemak. De sfeer is huiselijk en we kunnen onze eigen gang gaan.

Batina is een klein dorpje net over de grens van Servië en vlakbij de grens van Hongarije. Het ligt in de streek Baranja die bekend staat om zijn wijn en vissoep. Batina heeft het zwaar gehad in de oorlog en is nu voor een groot deel verlaten. Het prachtige zomerhuis van de familie van Vinko ligt tussen andere prachtige maar vervallen en verlaten huizen in de heuvels van Batina. Het uitzicht over de Donau is fantastisch en op heldere dagen kan je ver tot in Hongarije en Servie kijken.

Het huis is zo'n 80 jaar oud en bezit nog veel originele details. Er is geen stromend water zoals wij dat kennen. Het water voorde douche, het toilet en de keuken wordt met behulp van een pomp uit de waterput gehaald die gevuld is met regenwater.

Als het een periode niet regent zoals de afgelopen weken dan moet de brandweer komen om de put te vullen. 3000 liter voor 30 euro. En denk nou niet dat dit gebeurd door een supersonische glimmende brandweerauto met stoere brandweermannen zoals in Nederland. Nee, hier heeft de brandweer beschikking over een tractor met een aanhangwagen met watertank. En die stoere brandweerman? Nou, die brandweerman is zo'n 70 jaar en waarschijnlijk al zo'n 35 jaar niet zo stoer meer.

De eerste avond wordt er na onze aankomst gezamenlijk pompoen soep gekookt (Vinko, Maja en Danny delen hun passie voor koken en we delen allemaal de passie voor eten). Maja maakt toast in de traditionele klei oven. Vinko bakt brood voor de volgende dag. Er worden biertjes gedronken en later wodka, er wordt een filosofische film over yoga gekeken en veel gekletst en gelachen. We gaan om kwart voor twee naar bed. Weer een record!

Als we aankomen is er geen stromend water omdat de waterpomp het begeven heeft. Danny laat weten er de dag erna wel even samen naar te willen kijken. Als onze hosts boodschappen gaan doen kijkt Danny naar de pomp. Hij heeft een prachtige methodische aanpak. Eerst de pomp bekijken, tekeningetje maken van de pomp, leverancier op internet opzoeken, leverancier mailen voor de handleiding in het Nederlands, Kroatisch en Engels en dan zelf gaan puzzelen in afwachting van de handleiding. Dingen uitsluiten, proberen en voor Vinko en Maja terugzijn doet de pomp het en is er niet alleen stromend water maar ook warm water. Fantastisch. Onze hosts blij want die hebben ook al 5 dagen niet kunnen douchen.

Zonder er al te veel woorden aan vuil te maken wordt er besloten dat we nog een nachtje blijven. 's Avonds wordt er weer gezamenlijk gekookt, de een maakt een voorgerechtje, de ander het diner en Vinko maakt brood voor het ontbijt. En ik? ik ben de eeuwige assistenten en heb ze uitgelegd wat de waarde is van zitten en mooi zijn (Carla, jij weet wel waar ik het over heb ;-).

Vinko en Maja zijn deze week samen hier om het huis een beetje op te knappen. Ze willen graag een traditionele manier van decoreren toepassen. Dit is typisch voor deze streek van Kroatië en bestaat uit het decoreren van muren door een soort behang patroon aan te brengen met patroon rollers. Ze doen een wand in de woonkamer, we bemoeien ons er natuurlijk allemaal mee maar gelukkig is het resultaat top.

Vinko laat vallen dat we nog wel een dagje kunnen blijven om de omgeving te ontdekken.

De volgende dag is het niet zulk goed weer en besluiten Danny en ik onze handen uit de mouwen te steken om een handje te helpen in plaats van de omgeving te verkennen. Danny stort zich op de koelkast/kelder deuren (de huizen hier in de bergen hebben een kamer in de bergwand die dienst doet als koelkast, voorraadkast, wijnkelder, fietsenstalling, etc), ik help met schuren en werk mijn achterstand in schrijven bij.

Ergens tussendoor vragen we Vinko of het o.k. is als we nog een dag blijven en hij laat ons weten dat we zo lang mogen blijven als we willen, ook nadat hij na het weekend weer naar zijn huis gaat. Dat geeft ons weer mooie opties.

Vinko heeft ons ook in aanraking gebracht met twee websites die hosts en vrijwilligers met elkaar in contact brengen. Bijvoorbeeld boerderijen die hulp kunnen gebruiken en daarvoor in ruil kost en inwoning bieden. Dat zou een mooie oplossing zijn om een tijdje ergens te verblijven om de winter te overbruggen. (check www.helpx.net en www.workaway.info). We gaan nu onderzoek doen naar Turkije en Bulgarije en kijken wat daar eventueel te doen is. Vinko en Maja hebben ons bovendien aangeboden dat we welkom zijn in Zagreb bij Maja en daarna bij Vinko in zijn ouderlijk huis waar momenteel alleen zijn oma woont. We zouden het leuk vinden om nog even in Kroatie te blijven omdat het ons goed bevalt. Veel opties dus en we hebben nog geen beslissing gemaakt.

We brengen onze dagen hier in de heuvels van Batina door met praten over eten, eten kopen, eten maken en natuurlijk het eten zelf.

Tussendoor wordt er gekletst en geklust. Ook leren we veel, Danny leert welke bomen het snelst groeien en dus gekapt kunnen worden voor het verwarmen van het huis. Hij leert de Kroatische manier van houthakken en leert hoe hij een vuurtje moet maken in de klei oven om het huis te verwarmen. Ik krijg houthak les (auw spierpijn), broodbakles, ik maak voor het eerst appelmoes van quins (een soort appel maar dan heel hard en zuur, bekend bij iemand?), Ik leer van Vinko hoe je pindakaas maakt (MMMMMM ECHT LEKKER EN VEEL GOEDKOPER DAN CALVE :-). Ook heb ik kunnen kijken hoe Vinko een verse vis uit de Donau schoonmaakt die hij heeft gekocht bij een visser in het dorp. In dit geval doe ik liever eerst kijken dan meteen proberen want het is nogal een bloederig geheel. Ik maak voor het eerst flapjacks (een engelse lekkernij waar Danny dol op is) en tarte tatin van quins (ze moeten op dus we verzinnen van alles om quine in te verwerken). we leren dus veel en dan met name op huishoudelijk gebied.

Op donderdag 27 oktober arriveren er nog twee fietsers, Roberto en Annika, een mexicaans/duits stel dat ook een fietstocht maakt naar Azie.

Het is mooi hoe ook zij weer een passie voor eten hebben. Zo worden onze maaltijden een bonte verzameling van smaken en culturen.

Culinaire hoogtepunten tot nu toe:

1. Maja's niet overtroffen chef waardige chocolade taartjes (zie foto)

2. De poempoensoep van de eerste avond, een samenwerking tussen Vinko en Danny

3. Danny's haute cuisine peen en uien

4. Maja's bijgerecht: de groentekoekjes met wortel en havervlokken

5. Het verse brood met lijnzaad en zonnebloempitten dat Vinko elke dag vers maakt en elke dag weer smaakt als een traktatie

6. Vinko's vissoep gemaakt op traditionele wijze boven een houtvuurtje

Wat een heerlijk leven hier in Batina.

Inmiddels vragen we niet meer of we nog een dagje mogen blijven. Het loopt zoals het loopt.

K&D

Update

Hallo lieve vrienden en familie!

Alles is goed met ons. Het is echt herfst maar we hebben ontzettend geluk met het weer. Na een weekje van bewolking en regen is het sinds gisteren ontzettend zonnig en kunnen we in de zon in korte mouwen buiten zitten! Ik loop een beetje achter met het blog, een week om precies te zijn. We zijn inmiddels alweer sinds afgelopen maandag in Kroatie in het plaatsje Batina. We hebben hier een warm shower maar zijn een beetje blijven plakken. Dat geeft mij de gelegenheid om bij te komen met schrijven dus morgen zal ik hopelijk in het heden aangekomen zijn :-)

Wij zijn nog steeds ontzettend blij met al jullie support en lieve reacties en mailtjes (ook met het beantwoorden daarvan lopen we een beetje achter...). Het is altijd heel fijn om weer even van het thuisfront te horen.

Tot snel en een kus en knuffel voor jullie allemaal,

D&K

PS Misschien schrijf ik de verhalen en worden ze geschreven vanuit mijn perspectief, ze worden altijd goedgekeurd en aangevuld door de chef ;-)